H μεταφορά του blog μου στη wordpress ολοκληρώθηκε και όπως είπε και το σκουλήκι ότι θα γίνει, μου έχασε κάποια σχόλια στη διαδρομή. Ευτυχώς όμως ήταν μόνο 4 αυτά που χάθηκαν. Να ξαναπώ ότι οι αναρτήσεις θα συνεχίσουν κανονικά στο παρόν blog και ότι το άλλο ανοίχτηκε προληπτικά και θα χρησιμοποιηθεί μόνο σε περίπτωση ανάγκης. Και θα συνιστούσα να το κάνετε κι εσείς όποτε βρείτε χρόνο, γιατί μπορεί κι εμείς να βρεθούμε κάποια στιγμή στη θέση του tzonakou και να απειλεί η κυρία γουγλ με κλείσιμο τα blogs μας χωρίς ουσιαστικό λόγο και χωρίς εξηγήσεις. Στο tzonako όπως θα είδαν όσοι επισκέπτηκαν το blog του, τα ρομπότ της γουγλ το εντόπισαν ως spam!! Αν και πιστεύεται ότι ίσως κάποιοι ανεγκέφαλοι κάνουν συνεχόμενα κλικ στο navbar, εκεί που λέει “επισήμανση ιστολογίου“. Με την επισήμανση ιστολογίου ειδοποιείς τη γουγλ ότι ένα blog έχει μέσα ανάρμοστο περιεχόμενο. Πρέπει να γίνει όμως μαζική επισήμανση για να κλείσει ένα blog. Αλλά αν γίνει αυτό, το κακό είναι ότι η γουγλ δε σου δίνει το δικαίωμα “απολογίας” και έτσι απλά, με “δημοκρατικότατες” διαδικασίες, αποφασίζει να σου κλείσει το blog. Το ίδιο έγινε και το καλοκαίρι αν θυμάμαι καλά, με κάποια άλλα αρκετά γνωστά blogs.
Υπάρχει τρόπος για αφαίρεση του navbar (μπορείτε μετά να κάνετε αναρτήσεις και επεξεργασία του blog προσθέτοντας στο blog σας από την προσθήκη gadget το πρότυπο του blogger. Όταν θα κάνετε κλικ σ’αυτό, θα σας οδηγεί στον πανόπτη σας, απ’ όπου θα μπορείτε να επεξεργάζεστε το ιστολόγιό σας.) Εδώ δίνονται οδηγίες για την αφαίρεσή της.
Ας περάσουμε και σε τίποτα άλλο, να γελάσετε λίγο με την γκαντεμιά μου. Που αυτή τη φορά δεν ήταν μόνο από επίδραση δική μου, αλλά και της επίσης γκαντέμως φίλης μου. Και όπως καταλαβαίνετε, ο συνδυασμός 2 γκαντέμηδων σκοτώνει!!! Καταρχήν να πω ότι το ρεύμα μας το κόβουν πολύ σπάνια (1 φορά στα 5 χρόνια), για πολύ λίγο και για πολύ επείγοντες λόγους, επειδή ανήκουμε στην ίδια γραμμή με νοσοκομείο κι έτσι αποφεύγουν να κόβουν το ρεύμα άσκοπα. Να φανταστείτε, πέρυσι με τις απεργίες δεν μας το έκοψαν καθόλου!
Καθόμασταν λοιπόν χτες βράδυ μόνες σπίτι μου και μιλούσαμε μες στην τρελή χαρά, ώσπου χτύπησε το ασύρματο τηλέφωνο (“σταθερό”). Το σήκωσα και μιλούσα κανονικότατα κι εκείνη τη στιγμή τσακ, πάει το ρεύμα. Πάει και η γραμμή, γιατί τα ασύρματα δε λειτουργούν αν δεν έχουν ρεύμα οι βάσεις τους. Πάει και ο υπολογιστής που ήταν ανοιχτός και ανεβοκατέβαζε. Αρχίσαμε να ψάχνουμε με τα φωτάκια των κινητών μας (ευτυχώς φώτιζαν πολύ και τα 2) κεριά. Έλα όμως που οι γονείς μου φροντίζουν να μην υπάρχει στο σπίτι ούτε φακός, ούτε κεριά για μια ώρα ανάγκης! Τελικά μετά από αρκετή ώρα ψαξίματος και σε κατάσταση εδώ το ρεύμα, εκεί το ρεύμα, πού είναι το ρεύμα, βρήκαμε κάτι κεράκια που μπαίνουν σε μεταλλικό μπωλ με νερό και πετρούλες και πέταλα για ρομαντικές βραδιές. Χάρηκα εγώ. Άδικα όμως, γιατί δεν έβρισκα το μπωλ που μπαίνουν! Τελικά έφερα ένα μεταλλικό μπωλάκι φαγητούμε νερό κι εβαλα μέσα τα κεριά, την ώρα που η φίλη μου έκαιγε αλλεπάλληλες φορές το χέρι της προσπαθώντας να ανάψει ένα τελειωμένο κερί μέσα σε γυάλινο βαζάκι. Την ώρα αυτού του δύσκολου αγώνα, το ρεύμα έκανε να ‘ρθει και με το που έδωσαν ίσα ίσα μια λάμψη οι συσκευές, το μετάνιωσε και ξανάφυγε.
Αφού ανάψαμε τα κεράκια μας και φτιάξαμε μια ωραία ρομαντική ατμόσφαιρα για χολυγουντιανή ταινία, ήρθε μετά από λίγο το ρεύμα. Μόνιμα αυτή τη φορά. Και αρχίσαμε να σβήνουμε τα κεριά τραγουδώντας η μία στην άλλη το τραγουδάκι των γενεθλίων!!! Έτσι, γιορτάσαμε και νωρίτερα τα φετινά μας γενέθλια! Το σπίτι από τους καπνούς έγινε τεκές.
Και τώρα έρχομαι εγώ και ρωτώ: Γιατί κάθε φορά (σχεδόν) που συναντιόμαστε μας συμβαίνει κάτι; Γιατί ενώ σχεδόν ποτέ δε μας κόβουν το ρεύμα μας το έκοψαν χτες που βρεθήκαμε κι οι 2 σπίτι μου; Μήπως πρέπει να ανησυχήσουμε; Μήπως πρέπει να δώσουμε στον κόσμο το δώρο της μετακόμισής μας σε άλλο πλανήτη; Μήπως αν το δοκιμάσουμε αυτό θα γίνει δεύτερο big bang;
UPDATE 1: Τι κρύο και τι αέρας είναι αυτός;;; Πριν λίγο εξφενδονίστηκε κάτι που δεν κατάλαβα τι ήταν, από γειτονικό μπαλκόνι και κατέληξε στα άδυτα του καπώ ενός αυτοκινήτου και άρχισε να χτυπάει ο συναγερμός.
