H μεταφορά του blog μου στη wordpress ολοκληρώθηκε και όπως είπε και το σκουλήκι ότι θα γίνει, μου έχασε κάποια σχόλια στη διαδρομή. Ευτυχώς όμως ήταν μόνο 4 αυτά που χάθηκαν. Να ξαναπώ ότι οι αναρτήσεις θα συνεχίσουν κανονικά στο παρόν blog και ότι το άλλο ανοίχτηκε προληπτικά και θα χρησιμοποιηθεί μόνο σε περίπτωση ανάγκης. Και θα συνιστούσα να το κάνετε κι εσείς όποτε βρείτε χρόνο, γιατί μπορεί κι εμείς να βρεθούμε κάποια στιγμή στη θέση του tzonakou και να απειλεί η κυρία γουγλ με κλείσιμο τα blogs μας χωρίς ουσιαστικό λόγο και χωρίς εξηγήσεις. Στο tzonako όπως θα είδαν όσοι επισκέπτηκαν το blog του, τα ρομπότ της γουγλ το εντόπισαν ως spam!! Αν και πιστεύεται ότι ίσως κάποιοι ανεγκέφαλοι κάνουν συνεχόμενα κλικ στο navbar, εκεί που λέει “επισήμανση ιστολογίου“. Με την επισήμανση ιστολογίου ειδοποιείς τη γουγλ ότι ένα blog έχει μέσα ανάρμοστο περιεχόμενο. Πρέπει να γίνει όμως μαζική επισήμανση για να κλείσει ένα blog. Αλλά αν γίνει αυτό, το κακό είναι ότι η γουγλ δε σου δίνει το δικαίωμα “απολογίας” και έτσι απλά, με “δημοκρατικότατες” διαδικασίες, αποφασίζει να σου κλείσει το blog. Το ίδιο έγινε και το καλοκαίρι αν θυμάμαι καλά, με κάποια άλλα αρκετά γνωστά blogs.

Υπάρχει τρόπος για αφαίρεση του navbar (μπορείτε μετά να κάνετε αναρτήσεις και επεξεργασία του blog προσθέτοντας στο blog σας από την προσθήκη gadget το πρότυπο του blogger. Όταν θα κάνετε κλικ σ’αυτό, θα σας οδηγεί στον πανόπτη σας, απ’ όπου θα μπορείτε να επεξεργάζεστε το ιστολόγιό σας.) Εδώ δίνονται οδηγίες για την αφαίρεσή της.

Ας περάσουμε και σε τίποτα άλλο, να γελάσετε λίγο με την γκαντεμιά μου. Που αυτή τη φορά δεν ήταν μόνο από επίδραση δική μου, αλλά και της επίσης γκαντέμως φίλης μου. Και όπως καταλαβαίνετε, ο συνδυασμός 2 γκαντέμηδων σκοτώνει!!! Καταρχήν να πω ότι το ρεύμα μας το κόβουν πολύ σπάνια (1 φορά στα 5 χρόνια), για πολύ λίγο και για πολύ επείγοντες λόγους, επειδή ανήκουμε στην ίδια γραμμή με νοσοκομείο κι έτσι αποφεύγουν να κόβουν το ρεύμα άσκοπα. Να φανταστείτε, πέρυσι με τις απεργίες δεν μας το έκοψαν καθόλου!

Καθόμασταν λοιπόν χτες βράδυ μόνες σπίτι μου και μιλούσαμε μες στην τρελή χαρά, ώσπου χτύπησε το ασύρματο τηλέφωνο (“σταθερό”). Το σήκωσα και μιλούσα κανονικότατα κι εκείνη τη στιγμή τσακ, πάει το ρεύμα. Πάει και η γραμμή, γιατί τα ασύρματα δε λειτουργούν αν δεν έχουν ρεύμα οι βάσεις τους. Πάει και ο υπολογιστής που ήταν ανοιχτός και ανεβοκατέβαζε. Αρχίσαμε να ψάχνουμε με τα φωτάκια των κινητών μας (ευτυχώς φώτιζαν πολύ και τα 2) κεριά. Έλα όμως που οι γονείς μου φροντίζουν να μην υπάρχει στο σπίτι ούτε φακός, ούτε κεριά για μια ώρα ανάγκης! Τελικά μετά από αρκετή ώρα ψαξίματος και σε κατάσταση εδώ το ρεύμα, εκεί το ρεύμα, πού είναι το ρεύμα, βρήκαμε κάτι κεράκια που μπαίνουν σε μεταλλικό μπωλ με νερό και πετρούλες και πέταλα για ρομαντικές βραδιές. Χάρηκα εγώ. Άδικα όμως, γιατί δεν έβρισκα το μπωλ που μπαίνουν! Τελικά έφερα ένα μεταλλικό μπωλάκι φαγητούμε νερό κι εβαλα μέσα τα κεριά, την ώρα που η φίλη μου έκαιγε αλλεπάλληλες φορές το χέρι της προσπαθώντας να ανάψει ένα τελειωμένο κερί μέσα σε γυάλινο βαζάκι. Την ώρα αυτού του δύσκολου αγώνα, το ρεύμα έκανε να ‘ρθει και με το που έδωσαν ίσα ίσα μια λάμψη οι συσκευές, το μετάνιωσε και ξανάφυγε.

Αφού ανάψαμε τα κεράκια μας και φτιάξαμε μια ωραία ρομαντική ατμόσφαιρα για χολυγουντιανή ταινία, ήρθε μετά από λίγο το ρεύμα. Μόνιμα αυτή τη φορά. Και αρχίσαμε να σβήνουμε τα κεριά τραγουδώντας η μία στην άλλη το τραγουδάκι των γενεθλίων!!! Έτσι, γιορτάσαμε και νωρίτερα τα φετινά μας γενέθλια! Το σπίτι από τους καπνούς έγινε τεκές.

Και τώρα έρχομαι εγώ και ρωτώ: Γιατί κάθε φορά (σχεδόν) που συναντιόμαστε μας συμβαίνει κάτι; Γιατί ενώ σχεδόν ποτέ δε μας κόβουν το ρεύμα μας το έκοψαν χτες που βρεθήκαμε κι οι 2 σπίτι μου; Μήπως πρέπει να ανησυχήσουμε; Μήπως πρέπει να δώσουμε στον κόσμο το δώρο της μετακόμισής μας σε άλλο πλανήτη; Μήπως αν το δοκιμάσουμε αυτό θα γίνει δεύτερο big bang;

UPDATE 1: Τι κρύο και τι αέρας είναι αυτός;;; Πριν λίγο εξφενδονίστηκε κάτι που δεν κατάλαβα τι ήταν, από γειτονικό μπαλκόνι και κατέληξε στα άδυτα του καπώ ενός αυτοκινήτου και άρχισε να χτυπάει ο συναγερμός.

Όποιος γνωρίζει πώς γίνεται να μεταφερθούν οι αναρτήσεις ενός blog από εδώ σε άλλη υπηρεσία παροχής blogs χωρίς να χαθούν οι ημερομηνίες και ώρες συγγραφής, ούτε τα σχόλια, παρακαλώ να με ενημερώσει.

]]> http://rozgalaziathalassa.wordpress.com/2008/11/20/help/feed/ 10 γυάλινο δάκρυ http://rozgalaziathalassa.wordpress.com/2008/11/20/%ce%ba%ce%ac%cf%84%ce%b9-%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c/ http://rozgalaziathalassa.wordpress.com/2008/11/20/%ce%ba%ce%ac%cf%84%ce%b9-%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c/#comments Thu, 20 Nov 2008 12:02:00 +0000 γυάλινο δάκρυ http://rozgalaziathalassa.wordpress.com/2008/11/20/%ce%ba%ce%ac%cf%84%ce%b9-%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c/ ]]>

Αν και γνωρίζω ότι πολλοί bloggers θα δουν αυτό το κείμενο και θα το προσπεράσουν σαν να μην τους αφορά και ούτε θα βρουν να πουν κάτι πάνω σε αυτό λόγω του ότι δεν αγγίζονται από κάτι που δεν ζουν οι ίδιοι, θεωρώ αναγκαίο να το αναρτήσω για την προώθησή του.

Αφορά τις φυλακές και τις συνθήκες διαβίωσης εκεί. Αναλογιστείτε απλά αυτό: ότι στην πλειοψηφία τους οι κρατούμενοι είναι αθώοι ή εξιλεαστήρια θύματα που βρέθηκαν εκεί λόγω κατηγοριών για μικρά εγκλήματα, λόγω ρατσισμού και προκαταλήψεων ή επειδή δεν είχαν το βύσμα και το χρήμα να πληρώσουν. Και ότι οι μεγάλοι εγκληματίες που τους αξίζουν πραγματικά τα χειρότερα (βιαστές, δολοφόνοι που αφήνουν πίσω τους ορφανά παιδιά και άπορες οικογένειες, πολιτικοί που καταχράζονται δημόσιο χρήμα αφήνοντας στο δρόμο απλούς πολίτες, εμπρηστές που ξεκληρίζουν ολόκληρα χωριά, έμποροι ναρκωτικών κλπ) δεν συλλαμβάνονται ποτέ λόγω συμφερόντων (έχουν άλλωστε τακιμιάσει με τη “δικαιοσύνη”) ή ΑΝ τύχει και συλληφθούν πληρώνουν ένα τεράστιο και υπέρογκο για εμάς, μα ασήμαντο γι’αυτούς χρηματικό ποσό και την επόμενη μέρα είναι ελεύθεροι να συνεχίσουν τα αποτρόπαια εγκλήματά τους. Στις φυλακές βρίσκονται άνθρωποι απλοί, που ζουν σαν να είναι γουρούνια, σαν να είναι αντικείμενα, που πεθαίνουν καθημερινά και κανείς δε μαθαίνει τίποτα.

Με αφορμή το πρωτόγνωρο κύμα απεργιών πείνας από τους κρατούμενους στις Ελληνικές φυλακές αλλά και την εγκληματική αποσιώπησή του από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, για τη Δημοκρατία και την προάσπιση των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων καλούμε όλους όσους διατηρούν μπλογκς, διαδικτυακά φόρα και όχι μόνο να δημοσιεύσουν ταυτόχρονα και συντονισμένα στις 20 Νοεμβρίου 2008, ημέρα Πέμπτη, το παρακάτω κείμενο και όλους του χρήστες του διαδικτύου να το υπογράψουν.

Όχι στο Όνομά μας

“Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.

-Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08

“Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”

- Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08

Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.

Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά 417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. Η πληρότητα αγγίζει το 168% (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη. Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.

Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων. Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές. Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει απόφαση – καταπέλτη για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια. Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας, μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η Διεθνής Αμνηστία,και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας. Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ.

Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί έσχατη έκκλησή τους προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας. Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές.

Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

Την 21η Νοεμβρίου το κείμενο αυτό θα σταλεί σε όλα τα μέλη του κοινοβουλίου και σε όσο το δυνατόν περισσότερους φορείς μέσων μαζικής ενημέρωσης με την προτροπή της αναδημοσίευσής του. Το κείμενο προς αποστολή θα φέρει τους υπερσυνδέσμους (URL) από όλες τις ιστοσελίδες, που το υιοθέτησαν.

Η Μπλογκόσφαιρα για τις Φυλακές

Μπορεί τα κυρίαρχα ΜΜΕ και ιδίως η τηλεόραση να αποσιωπούν συστηματικά τα γεγονότα στις Ελληνικές φυλακές, ωστόσο και ενώ 7.000 κρατούμενοι διανύουν την τρίτη εβδομάδα απεργίας πείνας, η οποία ήδη μετρά δύο νεκρούς, η μπλογκόσφαιρα βοά από δημοσιεύσεις για τον αγώνα τους. Την Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου, στέλνουμε όλοι συντονισμένα το δικό μας μήνυμα, δημοσιεύοντας το κείμενο – κάλεσμα “Όχι στο Όνομά μας” ή όποιο άλλο σχετικό κείμενο επιθυμούμε.

Παρακάτω γίνεται μία απόπειρα συλλογής όλων των σχετικών με τις απεργίες πείνας δημοσιεύσεων από τα μπλογκς (η σειρά είναι τυχαία) :

Keep reading �

Θα κάνω κι ένα κοινωνικό σχόλιο. Μες στη βδομάδα είδα μία πολύ γνωστή μεσημεριανή εκπομπή κοινωνικού περιεχομένου (ονόματα δε θα αναφέρω για ευνόητους λόγους) που η παρουσιάστρια μαζί με τους καλεσμένους στο πλατώ ασχολούνταν με τη σύλληψη 2 πολύ γνωστών προσώπων. Γιατί όπως και να το κάνουμε, 2 διάσημοι συνελήφθησαν και αυτό έπρεπε να γίνει θέμα παντού, αφού άλλο καημό δεν είχαμε. Ένας από τους καλεσμένους όταν κλήθηκε να πει τη γνώμη του, άρχισε να λέει (και εμμέσως πλην σαφώς να κατακρίνει το γεγονός ότι έγινε τόσο θέμα αυτή η σύλληψη) ότι αν συλληφθεί ένας μη-διάσημος κανείς δεν θα ασχοληθεί μαζί του, αλλά αντιθέτως μπορεί να φάει και ξύλο και να μην βρίσκεται την επόμενη μέρα σπίτι του αρτιμελής, ότι υπάρχουν άνθρωποι με βασικό μισθό ή σύνταξη 400-700 ευρώ, ότι οι νέοι σπουδάζουν χωρίς να ξέρουν αν θα βρουν μία δουλειά για να εξασφαλίσουν τα προς το ζειν και όλοι έπεσαν να τον φάνε. Επειδή κατά τη γνώμη τους αυτά που έλεγε ήταν ασήμαντα και άσχετα με το “σοβαρότατο” θέμα της εκπομπής. Γιατί όπως και να το κάνουμε, ολόκληροι διάσημοι συνελήφθησαν και καταταλαιπωρήθηκαν οι κατακαημένοι, δεν μπορούμε να ασχολούμαστε εμείς με ασήμαντα και μίζερα θέματα όπως η ανεργία και η φτώχεια.

Πάτε καλά ρε;;; Τι με νοιάζει εμένα που συνελήφθησαν; Αυτοί θα νοιαστούν αν συλληφθώ εγώ ή εσύ ή ο αδερφός σου ή ο πατέρας σου; Με μένα που δε θα βρω δουλειά ποιος θα ασχοληθεί; Που πηγαίνω σ’ ένα νοσοκομείο και μου ζητάνε φακελάκι; Που θα παίρνω -ΑΝ βρω δουλειά και παίρνω- 500 ευρώ το μήνα και θα πρέπει να πληρώνω μ’ αυτά λογαριασμούς, ενοίκια και είδη πρώτης ανάγκης; Που βγαίνει η άλλη η φραγκάτη με τη βλεφαρίδα κάγκελο και φορέματα των 1000 ευρώ και πάνω και το παίζει Ρομπέν των αδικημένων! Βρέθηκε ένας να πει την αλήθεια αμάσητη και πέσανε να τον φάνε γιατί δεν ήταν σικ και χαλούσε τη γκλαμουριά της εκπομπής.

Αυτά! Και κάτι άσχετο. Έχει κανένας μήπως το καινούριο του Στέλιου Ρόκκου “Πόσο ακόμα” που τραγουδάει μαζί με τον Γιάννη Σεργίου και είναι ένα μείγμα χιπ χοπ με ροκ και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο; Αν κάποιος το έχει και δει το ποστ, ας μου στείλει email please!! Ευχαριστώ!

Όσο πάει καταλαβαίνω όλο και περισσότερο ότι ο κόσμος που ζούμε έχει ξεφύγει τελείως. Όσο εξελισσόμαστε λιγοστεύουν και τα συναισθήματα και η ανθρωπιά. Και αυτό φαίνεται σε κάθε τομέα της ζωής. Ο ένας πατάει πάνω στο πτώμα του άλλου για να πετύχει αυτό που θέλει, καταστρέφει το περιβάλλον, καταστρέφει το συνάνθρωπο, καταστρέφει τη ζωή του την ίδια. Ο “σταρχιδισμός” έχει γίνει τρόπος ζωής πλέον και δεν ελπίζω ότι θα αλλάξει κάτι όσο κι αν χτυπιόμαστε μερικοί να λέμε τις σκέψεις μας και να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας. Δύσκολο και ακατόρθωτο πολλές φορές να βρεις κάποιον ΑΝΘΡΩΠΟ να στηριχτείς σε μια δύσκολη στιγμή. Και όχι οικονομικά που εκεί κι αν δεν πέφτουν όλοι να σε φάνε, αλλά ψυχολογικά. Ακόμα και από κάτι βλαμμένα τσουτσέκια που κάποτε ο ίδιος σκοτωνόσουν να βοηθήσεις και να στηρίξεις. Με ποιο δικαίωμα είναι κάποιος τόσο αχάριστος; Που ούτε ένα γ….νο μήνυμα απλά να δει τι κάνεις ενώ ξέρει ότι περνάς δύσκολα δεν στέλνει. Και με ποιο δικαίωμα είναι τόσο ξεφτιλισμένος και ξεδιάντροπος ώστε μετά από την αχαριστία του δε θα διστάσει να ξαναζητήσει βοήθεια; Ε όχι, δεν πρόκειται να δώσω δεκάρα αυτή τη φορά. ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΩ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΣΑΣ!!!

Κοιμάστε πολλές ώρες και πιστεύετε ότι ο ύπνος είναι χάσιμο χρόνου ή προλαβαίνετε να κοιμηθείτε ελάχιστα; Μπείτε σε αυτό το μηχάνημα για 50 λεπτά, χαλαρώστε και θα είναι σαν να κοιμηθήκατε 8 ώρες!!!

Γεια σας φίλοι μου! Μπορώ να πω ότι είμαι καλύτερα. Δεν πονάω τόσο πολύ πια, σταμάτησα και τα παυσίπονα. Άρχισα να τρώω κιόλας μαλακές τροφές όπως μακαρόνια -με αρκετή δυσκολία ακόμα βέβαια. Πήγα στο γιατρό και μου έβγαλε από τη μύτη αυτά που είχε βάλει. Ήταν σφουγγαράκια με αίματα και ό,τι είχε περισσέψει από τα κρεατάκια (ξεράστε ελεύθερα -τι να πω εγώ που τα είδα κιόλας) και είχαν μήκος ενός δείχτη ενήλικα. Μπλιαχ. Τα ράμματα από τις αμυγδαλές άρχισαν να πέφτουν. Το κακό είναι ότι όταν πέφτουν τα καταπίνω. Ξαναμπλιαχ. Αυτή η εβδομάδα είναι η πιο επικίνδυνη από άποψη αιμορραγίας και πρέπει να προσέχω πολύ τις κινήσεις μου. Περιμένω πώς και πώς τη μέρα που θα επιστρέψω κανονικά στις συνήθειές μου. Αυτή τη βδομάδα που πέρασε έμαθα όλα τα σήριαλ και όλες τις εκπομπές απ’ έξω. Μέχρι και τις επαναλήψεις που βάζει μετά τα μεσάνυχτα έβλεπα όταν δεν μπορούσα να κοιμηθώ!
Το τραγικό είναι ότι όταν πήγα στο γιατρό, στο ιατρείο του ήταν επίσης και πάρα πολύ γνωστή και σημαντική Ελληνίδα τραγουδίστρια του έντεχνου ρεπερτορίου. Δε θα πω ποια, θα πω μόνο ότι έχει σγουρά μαλλιά. Άρα για να έχει τέτοια φήμη ο γιατρός, πάει να πει ότι είναι πολύ καλός στη δουλειά του.

Λοιπόν, χρωστάω κι ένα παιχνιδάκι στο οποίο με είχε καλέσει η lena_zip. Χρωστάω κι ένα στον lockheart αλλά επειδή εκεί πρέπει να βάλω βίντεο και αυτή τη στιγμή δεν έχω τη δυνατότητα για τεχνικους λόγους, θα το παίξω άλλη φορά.

Ξεκινάω με το παιχνίδι της Λένας, που είναι για να ενισχύσει το xeblogαρισμα.

1) Ποιο μυστικό θα ήθελες περισσότερο να ξέρεις;
Τα μυστικά για τα ιατρικά πειράματα με τα υβρίδια, τις κλωνοποιήσεις, τα φάρμακα κλπ.

2) Πόσους ανθρώπους του αντίθετου φύλου έχεις αγαπήσει πραγματικά;
Μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού (και δεν αναφέρομαι μόνο στα ερωτικά)

3) Αναγκάζεσαι να αλλάξεις το άνομά σου. Τι όνομα θα διάλεγες;
Αθηνά ή Μαρίνα. Αλλά πιο πολύ Αθηνά.

4) Τι θα χάραζες στην ταφόπετρα σου;
Την ημερομηνία θανάτου μου.

5) Διάλεξε ένα παραμύθι που πιστεύεις ότι σου ταιριάζει απόλυτα!
Δεν μου ταιριάζει κανένα παραμύθι!

6) Διάλεξε καινούργιους γονείς!
Τους δικούς μου, με λίγο αλλαγμένες απόψεις.

7) Γράψε τα τελευταία διάσημα λόγια σου!
Δεν μπορώ να πω γιατί είναι πολύ χαρακτηριστικό. Αυτοί που με ξέρουν το έχουν ακούσει άπειρες φορές!! (Όχι τετραγωνάκι, δεν εννοώ αυτό που μόλις σκέφτηκες, το άλλο εννοώ!!)

8) Αν ήσουν συγγραφέας ποιος θα ήταν ο τίτλος του πρώτου σου μυθιστορήματος;
“Το προχτές και το μεθαύριο συναντήθηκαν στο χθες”. Συγγραφέας δεν είμαι, αλλά το πρώτο μυθιστόρημα που έγραψα πριν πολλά χρόνια, το ονόμασα “Ένα πτώμα κάτω από τα φύλλα” εμπνευσμένη από γνωστή αστυνομική σειρά της εποχής.

9) Αν ήσουν αυτοκίνητο τι μάρκα θα ήσουν;
Μία BMW cabrio με τρελά γκάζια.

10) Αν ήσουν άγριο ζώο τι θα ήσουν;
Τίγρης.

11) Για τι πράγμα μετανιώνεις περισσότερο;
Γι’ αυτά που δεν έκανα.

12) Πες κάτι για το οποίο θα ήθελες να σε θυμούνται.
Γι’ αυτό που είμαι.

13) Θα θυσίαζες τη ζωή σου για κάποιον;
Ναι.

Ποιον να καλέσω τώρα; Ποιος δεν έχει παίξει; Xristo ;; Και εσύ τετράγωνε κύκλε, παίξε αυτό και το προηγόυμενο που σ’ άρεσε με τ’ αγαπημένα, αλλά όχι μετά από ένα μήνα πάλι!!! Καλώ κι εσένα Νινετάκι!

Καταρχήν από τις εξετάσεις μου ξέκαναν το χέρι και μου το γέμισαν με μελανιές και αιματώματα πάνω στη φλέβα. Μπλιαχ. Αλλά αυτό δεν είναι τίποτα μπροστά στα άλλα που έζησα και ζω ακόμα. Αν ξανακούσω κανέναν να μου λέει ότι δεν είναι τίποτα η εγχείρηση αμυγδαλών θα του τις αφαιρέσω επιτόπου με τανάλια, τσιμπιδάκι φρυδιών, κλειδί, ό,τι βρω τελοσπάντων, να δει αυτός.

Μπήκα στο νοσοκομείο την Χ μέρα το πρωί και μου έδωσαν ένα δωμάτιο δίκλινο, που έμενε μέσα μια γριά. Το πώς βρωμούσε είναι άλλη υπόθεση. Μετά μου ‘δωσε μια νοσοκόμα τα ρούχα του χειρουργείου να τα φορέσω και ενώ εγώ νόμιζα ότι θα περάσει ο αναισθησιολόγος με το γιατρό να με δουν πρώτα και να μου δώσουν προνάρκωση, ήρθε κατευθείαν ένα φορείο και με πήρε. Όχι μόνο του, ένας νοσοκόμος το έπσρωχνε. Με έβαλε μέσα στο χώρο των χειριουργείων και με άφησε εκεί κανα 10λεπτο μέχρι να με βάλουν μέσα. Χειρουργοί και νοσοκόμοι πηγαινοέρχονταν με μάσκες στο πρόσωπο και κάποιοι έσπρωχναν και φορεία με άλλα υποψήφια θύματα.

Όταν επιτέλους με έβαλαν στο χειρουργείο, με ρώτησαν τα στοιχεία μου (πάλι καλά που δε με ‘βαλαν να κάνω καμιά εγχείρηση προστάτη καταλάθος) και μου έβαλαν φλεβοκαθετήρα, κάτι μηχανήματα στο θώρακα και την πλάτη για να ελέγχουν την καρδιά, μου πήραν την πίεση, μου έβαλαν στο δείχτη ένα πράγμα σαν μανταλάκι για να μετράνε το οξυγόνο και μου φόρεσαν μια ζώνη στη μέση και τα χέρια για να μείνω ακίνητη. Κάπου εκεί κι ενώ άκουγα το χειρουργό μου να μιλάει με τους άλλους για την εγχείρηση καρδιάς ενός φίλου του, άρχισα να χάνομαι. Συνήλθα μετά από λίγο -δεν ξέρω πόσο, κι ένιωσα μία απαίσια πίεση στις φλέβες και το κεφάλι μου και αμέσως μετά ένα κάψιμο στα πνευμόνια. Από κει και πέρα δεν ξέρω τι έγινε.

Όταν ξύπνησα ήμουν έξω από το χειρουργείο σ’ ένα διάδρομο με μια νοσοκόμα πάνω από το κεφάλι μου να μου βάζει μια πράσινη μάσκα οξυγόνου. Τη ρώτησα αν χειρουργήθηκα και μου είπε ναι. Κοίταξα το ρολόι απέναντί μου και είδα ότι είχε περάσει περίπου 1μιση ώρα από την ώρα που μπήκα στο χειρουργείο. Εκεί που πήγα να αναρωτηθώ γιατί κράτησε τόσο πολύ, διαπίστωσα ότι δεν μπορούσα να αναπνεύσω και άρχισα να λέω ότι πονάω και ότι δεν μπορώ να αναπνεύσω και η νοσοκόμα μου έβγαλε τη μάσκα και ανέπνευσα. Τότε αναρωτήθηκα γιατί μπορώ και μιλάω ενώ μου έκοψαν τις αμυγδαλές. Από γύρω μου άκουγα κλάματα, ένα κοριτσάκι να φωνάζει τη μαμά του κι έναν κύριο να θέλει να ξεράσει και να μην τον αφήνει η νοσοκόμα. Προσπάθησα να γυρίσω το κεφαλι μου να δω, αλλά δεν μπορούσα. Και έβλεπα και κάπως θολά. Μετά από λίγο επιτέλους άρχισε να σπρώχνει το φορείο μου ένας νοσοκόμος και τότε πρόσεξα ότι είχα και κάτι ορούς. Μόλις βγήκαμε από το χώρο των χειρουργείων είδα τον μπαμπά μου που περίμενε απ’ έξω. Μετά δεν θυμάμαι τι έγινε γιατί έχω ένα κενό μνήμης, αλλά όταν άρχισα να νιώθω, ήμουν σε ένα δωμάτιο, αλλά όχι εκείνο με τη γριά.

Όταν με επισκέφτηκε ο γιατρός στο δωμάτιο, λύθηκαν και κάποιες από τις απορίες μου. Μου είπε ότι μπορώ να μιλάω (το μπορώ μια κουβέντα είναι), ότι στο χειρουργείο έπαθα αιμορραγία και δυσκολεύτηκαν πολύ να τη σταματήσουν (να γιατί άργησε) και ότι μου έκοψε και τα κρεατάκια γιατί ήταν χάλια. Μου είπε επίσης ότι θα υποφέρω φριχτά, ότι θα νιώθω πάρα πολύ άσχημα (και είχε δίκιο!!), ότι απαγορεύονται τα κρύα και να τρώω μόνο λιωμένες τροφές. Επίσης να μη ζορίζομαι, να μη σφίγγομαι, να μη σκύβω, να μην πειράξω τη μύτη μου και να παίρνω 249346587082358 φάρμακα (σε υγρή μορφή) τη μέρα.

Και τώρα το δράμα μου. Ο πόνος είναι αβάσταχτος. Είμαι συνέχεια με παυσίπονα, παίρνω ανά 2ωρο, γιατί αλλιώς δεν την παλεύω. Δεν μπορώ να κοιμηθώ πάνω από μισή ώρα συνεχόμενα. Δεν μπορώ να καταπιώ τίποτα, τρώω με δυσκολία ένα κουπάκι κρέμα για μωρά για να πάρω αντιβίωση. Η μύτη μου δεν πονάει καθόλου, μόνο είναι βουλωμένη και τρέχει σαν βρύση αίμα μαζί με κάτι αηδιαστικά κίτρινα υγρά συνέχεια και γύρω μου βρίσκεται ολόκληρος ο Αμαζόνιος σε χαρτομάντηλα. Οι αμυγδαλές εκτός από τον πόνο που μου δίνουν οι ίδιες, με χτυπάνε στον αυχένα, σε ολόκληρο το λαιμό, στο κεφάλι, στα αυτιά, στη γλώσσα και τα πίσω δόντια. Ζαλίζομαι συνέχεια και επειδή με πείραξε η νάρκωση έκανα πολλούς εμετούς και ο πρώτος μάλιστα ήταν με πεντακάθαρο καφεκόκκινο αίμα (γέμισα 3 νεφροειδή). Από γεύσεις νιώθω μόνο του αίματος και μιας άλλης αηδίας από τη μύτη, που είναι συνδυασμός καμμένου με νοσοκομείο. Δεν βολεύομαι όπως και να ξαπλώσω γιατί νιώθω ότι κάτι μου χει κάτσει στο λαιμό και ή θα το καταπιώ ή θα το φτύσω. Όταν βήχω/ξερνάω/φταρνίζομαι ο πόνος γίνεται ακόμα πιο αβάσταχτος και διαπεραστικός ακόμα και αν πήρα μόλις παυσίπονο. Όσο για το αν μπορώ να μιλήσω, αυτό συμβαίνει μόνο 2-3 φορές τη μέρα και άντε να πω 3-4 λέξεις σαν να μου έχουν ξεριζώσει τη γλώσσα. Και αναπνέω δύσκολα.

Και απορώ γιατί με έβγαλαν από το νοσοκομείο. Να φάω δεν μπορώ. Εκεί τρεφόμουν από τον ορό. Τα παυσίπονα μου μειώνουν τον πόνο ελάχιστα, ενώ αυτό που μου έβαζαν ενδοφλέβια εκτός από το ότι μου δρόσιζε τις φλέβες με κοίμιζε κιόλας. Και όχι, δεν μου έφεραν παγωτάκι, όπως προ-έγραψα τα κρύα απαγορεύονται. Επίσης έχω κάτι μέσα στη μύτη που δεν ξέρω τι είναι και θα πάω στο τέλος της βδομάδας να μου το βγάλουν.

Έκανα μια βόλτα όσο μπόρεσα από μερικά blogs και είδα ότι έχω προσκλήσεις για παιχνίδια. Θα παίξω κάποια άλλη στιγμή, γιατί τώρα με το ζόρι έγραψα όσα έγραψα (έχω κάνει 4 διακοπές από το μεσημέρι). Πάω να πνίξω τον πόνο μου στα παυσίπονα.

]]> http://rozgalaziathalassa.wordpress.com/2008/11/03/%ce%b6%cf%89-%ce%ad%ce%bd%ce%b1-%ce%b4%cf%81%ce%ac%ce%bc%ce%b1/feed/ 31 γυάλινο δάκρυ http://rozgalaziathalassa.wordpress.com/2008/10/28/%cf%80%ce%b1%ce%b9%cf%87%ce%bd%ce%b9%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b9/ http://rozgalaziathalassa.wordpress.com/2008/10/28/%cf%80%ce%b1%ce%b9%cf%87%ce%bd%ce%b9%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b9/#comments Tue, 28 Oct 2008 16:38:00 +0000 γυάλινο δάκρυ http://rozgalaziathalassa.wordpress.com/2008/10/28/%cf%80%ce%b1%ce%b9%cf%87%ce%bd%ce%b9%ce%b4%ce%ac%ce%ba%ce%b9/ ]]> Η Μαρία με κάλεσε σε ένα παιχνίδι, όπου πρέπει να γράψω τα αγαπημένα μου σε διάφορα είδη και κατηγορίες. Let’s start…

Αγαπημένη ταινία: Ρ20, Sex and the city, Juno, Darkness και άλλες πολλές.
Αγαπημένο τραγούδι: Χμμ… Μου βάζεις δύσκολα, είναι πααάρα πολλά…
Αγαπημένο ζώο: Γατάκια, ψαράκια, λυκόσκυλα.
Αγαπημένο λουλούδι: Τριαντάφυλλο
Αγαπημένο βιβλίο: Κοράκι (St. King)
Αγαπημένη σειρά: Μαύρα μεσάνυχτα, L.A.P.D., Ghost whisperer, Η πολυκατοικία
Αγαπημένος ηθοποιός: Στέλιος Μάινας, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, Ben Stiller, Adam Sadler
Αγαπημένη ηθποιός: Michell Pfeiffer, Τζόντι Φόστερ, Μυρτώ Αλικάκη, Αν Χάθαγουει, Μπέσσυ Μάλφα, Χίλαρι Σουανκ
Αγαπημένος τραγουδιστής: Γιάννης Πλούταρχος, Χρήστος Δάντης, Jon Bon Jovi, Chris Daughtry
Αγαπημένη τραγουδίστρια: Anastacia
Αγαπημένο συγκρότημα: Sunrise Avenue, Green Day, One Republic
Αγαπημένος καφές: Ελληνικός και οι περίεργοι των Starbbucks
Αγαπημένο ποτό: Μπύρα, λευκό κρασί, daquiri φράουλα, Β52
Αγαπημένο χρώμα: Ροζ, γαλάζιο, μαύρο
Αγαπημένος αριθμός: 7
Αγαπημένο αντικείμενο: κινητό, υπολογιστής
Αγαπημένο πρόσωπο: Η οικογένειά μου και ο καλός μου
Αγαπημένη εποχή: Καλοκαίρι φυσικά!
Αγαπημένο επάγγελμα: Συγγραφέας, σεναριογράφος, ηθοποιός, φωτογράφος, εγκληματολόγος
Αγαπημένη ημέρα: Παρασκευή
Αγαπημένο φαγητό: Καρμπονάρα, πίτσα της μαμάς
Αγαπημένος μήνας: Ιούλιος
Αγαπημένο παραμύθι: Τα τρία γουρουνάκια, ο Τζακ κι η φασολιά
Αγαπημένο ποίημα: Η Σονάτα του σεληνόφωτος, Τα κεριά, Νυχτερινό, Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες
Αγαπημένη χώρα/πόλη/άλλο: Αθήνα, Deauville, Χαβάη και άλλα εξωτικά νησιά

Καλώ τους xristo, Hfaistiwna, Χριστίνα Γεωργαλλή, Πράσινη Κλωστή και Ειρήνη.

Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα!!!! Να είστε όλοι καλά!

Χτες νωρίς το βράδυ επισκέφθηκα μία θεία μου στο νοσοκομείο. Σε κάποια φάση κατεβήκαμε κάτω και πήγαμε έξω με την ξαδέρφη μου να κάνουμε ένα τσιγάρο. Και εγώ συνέχισα να κλαίω από το φόβο και το σοκ που είχα πάθει από την επίσκεψη στο γιατρό. Εκείνη την ώρα ήρθε ένα παληκάρι γύρω στα 25 και μας ζήτησε φωτιά για να ανάψει τσιγάρο. Με είδε να κλαίω και μου ευχήθηκε περαστικά, χωρίς να ξέρει το γιατί. Τον κοίταξα. Το ένα του πόδι ήταν κομμένο από το γόνατο και περπατούσε με πατερίτσες. Αυτομάτως συνήλθα κι ένιωσα ηλίθια. Καθόμουν κι έκλαιγα για μια εγχείρηση ρουτίνας που θα υποφέρω 2 βδομάδες, ενώ εκείνος έχασε το πόδι του για πάντα, για όλη του τη ζωή. Ντράπηκα πολύ. Απάντησα ένα ξερό ευχαριστώ και ξανακατέβασα το κεφάλι μου.

Είμαι ήρεμη τώρα. Οκ, ο φόβος παραμένει και λίγο τα νεύρα μου με τους προηγούμενους γιατρούς που τόσο καιρό με δούλευαν λέγοντάς μου άλλα ‘ντ΄άλλων κι ένα άγχος που θα χάσω 2 βδομάδες ενώ οι υποχρεώσεις αυτό τον καιρό τρέχουν, αλλά το πρόβλημά μου παραμένει πολύ μικρό μπροστά σε άλλα.

Σας ευχαριστώ για τα σχόλια συμπαράστασης στο προηγούμενο ποστ, θα απαντήσω σε όλους αύριο.

]]> http://rozgalaziathalassa.wordpress.com/2008/10/23/%ce%ac%cf%84%ce%b9%cf%84%ce%bb%ce%bf/feed/ 23 γυάλινο δάκρυ